Itay Garmy

On 18 February Amsterdam City Councillor Itay Garmy (Volt) hosted a delegation of young Latin American leaders. Youngsters and activists that are part of a training programme initiated by the Development Bank of Latin America and the Caribbean (CAF). Admirable that a bank like CAF values human rights and democracy so highly that it wants to strengthen a young generation working towards the public good in Latin America. Compliments to Centro Ana Frank Argentina, longstanding partner of Amsterdam, for selecting a group of inspiring and committed young people and for encouraging them to share their stories. Grateful that Rabobank Netherlands participated in the meeting with one of their young leaders. …meer

De conflicten in het Midden-Oosten en de politieke discussies over migratie raken ook onze straten, wijken en buurten. Polarisatie neemt toe, emoties lopen op, en de mensen die midden in de samenleving staan—zoals politieagenten—worden hier dagelijks mee geconfronteerd. De afgelopen tijd had ik de eer om als spreker bij drie bijeenkomsten van de politie, binnen mijn eenheid Noord-Holland, in gesprek te gaan over deze thema’s. Samen met een aantal inspirerende sprekers onderzochten we hoe we, juist in deze tijd, kunnen bouwen aan begrip en verbinding, en hoe we kunnen omgaan met verschillende leefwerelden die soms zo ver uit elkaar liggen dat verbinding bijna onmogelijk lijkt. Wat mij raakte, was de openheid van de deelnemers: wijkagenten en operationeel experts die hun ervaringen deelden over de spanningen die zij in de praktijk zien, hun persoonlijke dilemma’s en hun behoefte om de-escalerend te werken in een samenleving waar standpunten steeds vaker verharden. Een samenleving waarin politieke leiders ons soms juist verder uit elkaar drijven door voortdurend te hameren op onze verschillen. Ik hoop dat we blijven investeren in dialoog en wederzijds begrip. Dat we blijven luisteren, ook als dat ongemakkelijk is. En dat we als samenleving laten zien dat we ons niet hoeven te laten meeslepen door de luidste stemmen van verdeeldheid, haat en individualisme, maar in plaats daarvan kiezen voor verbinding. …meer

Ruim een jaar geleden dienden Sheher Khan en ik een motie in met als doel Joodse, Islamitische, Israëlische en Palestijnse Amsterdammers een gezicht te geven. We wilden de ontmenselijking en het gebrek aan dialoog tegengaan en laten zien dat een ander verhaal mogelijk is - een verhaal van menselijkheid en verbinding. Gisteren zagen we het resultaat bij de opening van de buitenexpositie bij het Amsterdamse stadhuis. Dertien duo’s zijn geportretteerd en spraken met elkaar over hun achtergrond, Israël, Palestina, menselijkheid en de impact van het afgelopen jaar op onze stad. De expositie reist de komende zes maanden door Amsterdam. We hopen dat inspireert en aanzet tot dialoog. Ben je benieuwd naar de verhalen of de route van de expositie? Kijk dan op: Veel dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt, met in het bijzondervoor de prachtige foto’s,voor de gesprekken envoor de organisatie. …meer

Ik ben deze week vanuit mijn rol in de RvT van de Anne Frank Stichting in New York voor de nieuwe tentoonstelling over het leven van Anne Frank. Centraal staat een reconstructie van het Achterhuis, waar Anne, haar familie en vier andere Joodse onderduikers twee jaar verborgen zaten. De tentoonstelling plaatst Anne’s verhaal in een bredere context en laat zien hoe antisemitisme en de Holocaust hun sporen nalaten in de wereld van vandaag. In de staat New York is haar verhaal een vast onderdeel van het onderwijs, waarbij docenten leerlingen stimuleren na te denken over thema’s als vooroordelen, discriminatie en gelijke rechten. Honderdduizenden bezoekers, waaronder duizenden scholieren, zullen de tentoonstelling het komende jaar zien. De boodschap van Anne en Otto is urgenter dan ooit in een wereld waar de democratische rechtsorde onder druk staat en antisemitisme en andere vormen van discriminatie toenemen. Otto Frank benadrukte dat Anne’s dagboek geen aanklacht was, maar een waarschuwing-een oproep om in actie te komen, onverschilligheid te doorbreken en op te staan tegen haat. Anne’s woorden en dromen zijn tijdloos. Haar geloof in een betere wereld en haar vastberadenheid om “haar stem te laten horen” roepen ons op om hetzelfde te doen. In een tijd waarin desinformatie, racisme en intolerantie opnieuw terrein winnen, is haar boodschap een moreel kompas dat ons eraan herinnert dat verandering begint bij onszelf. “I’ll make my voice heard, I’ll go out into the world and work for mankind!” — Anne Frank, 1944 …meer

Opinie: Wie mensenrechten zegt te verdedigen, moet dat voor iedereen doen volkskrant.nl

Naar aanleiding van de demonstratie tegen racisme en facisme van afgelopen zaterdag heb ik een opiniestuk geschreven. Wie mensenrechten zegt te verdedigen, moet dat voor iedereen doen. Mensenrechten zijn universeel, geen menu waar je uit kiest wat je uitkomt. In mijn opiniestuk in de Volkskrant pleit ik voor meer morele helderheid. Lees het hier: …meer

In de serie 'Tussen kosjer en halal' vertellen joden en moslims waarom ze, ondanks onbegrip van anderen, toch goede vrienden zijn. Wat er op dit moment in de wereld gebeurt, kan mensen uit elkaar drijven. Maar deze duo’s blijven praten over hun gedeelde ervaringen. Verschillende meningen? Geen probleem. Want als je elkaars grootste dromen en angsten kent, besef je hoeveel je eigenlijk op elkaar lijkt. Bekijk de eerste filmpjes uit de serie op ons nieuwe Nederlandse TikTok-kanaal(ook te bekijken als je geen account hebt!) Deze serie was niet mogelijk geweest zonder deze geweldige verbinders en bruggenbouwers: Veel dank voor de fijne samenwerking! …meer

Lezersreacties: Laten we op 4 mei juist samen blijven herdenken trouw.nl

Op 4 mei sta ik stil bij mijn Joodse familie die tijdens de Holocaust is vermoord. Ik denk aan het diepe leed dat zovelen ervoeren, ook na de oorlog. En ik voel ook trots dat wij in een land leven waarin we samen het verleden onder ogen komen. Die trots zit in het herdenken, maar vooral in wat het symboliseert: een samenleving waarin ruimte is voor verschil. Herdenken is geen dwingend ritueel, maar een uitnodiging tot reflectie. Tot het besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, en dat hoe wij met elkaar omgaan, mede wordt bepaald door hoe wij het verleden een plek geven. De nationale dodenherdenking is voor mij een moment van verbondenheid. Voor de een staat een opa centraal die sneuvelde in Nederlands-Indië. Voor de ander een Joodse moeder die nooit terugkeerde uit Auschwitz. Weer een ander denkt aan slachtoffers van oorlogen vandaag. De kracht is dat we onze verschillende verhalen in één gedeeld moment uitdrukken. Ik begrijp dat sommigen zich niet volledig gerepresenteerd voelen. Hun gevoelens zijn legitiem. Dit jaar is er een alternatieve herdenking, ook voor hedendaagse slachtoffers van oorlog. Het is menselijk om actuele pijn te willen erkennen. Toch vraag ik mij af: kunnen we niet juist op 4 mei samen laten zien wat vrijheid betekent? Met respect voor elkaars verhalen en voor de stilte die ons verbindt. Wat mij zorgen baart, is dat we soms zo nadrukkelijk onze plek opeisen, dat we niet meer zien wie we aan de kant drukken. Daarom raakt het me als mensen ervoor kiezen niet deel te nemen aan de herdenking. Dat recht hebben ze, maar ik zie het ook als een gemiste kans. Herdenken is geen wedstrijd in leed, maar een gezamenlijke oefening in menselijkheid. Wie ervoor kiest om 4 mei te benutten om te demonstreren of zich af te zetten tegen de herdenking, wil ik vragen: kun je jouw pijn delen zonder de stilte van een ander te verstoren? Laten we blijven praten over hoe we herdenken, zonder samen herdenken los te laten. Lees mijn opiniestuk in Trouw: …meer

Gisteren sprak ik in de gemeenteraad bij het agendapunt over de discriminatie van Palestijnse Amsterdammers. Ik stond stil bij het menselijk leed, de noodzaak tot meer empathie en menselijkheid en de verantwoordelijkheid die wij dragen om het lijden te helpen stoppen. Bekijk mijn bijdrage in de video. …meer

Israëliërs, Palestijnen, Iraniërs: burgers verdienen allemaal bescherming. Itay Garmy

De bescherming van burgers mag geen politieke speelbal zijn. Niet voor Israëlische burgers. Niet voor Palestijnse. Niet voor Iraniërs. Toch is dat precies wat er gebeurt. In dit stuk leg ik uit waarom het afschalen van verdediging geen daad van vrede is, maar van risico. En waarom echte principes universeel zijn of ze zijn niets waard. …meer

Wat Douwe Bob deed was verkeerd. Wat wij ermee deden, nog erger. Itay Garmy

Het begon met één artiest die van het podium liep. En eindigde met een land vol meningen van mensen die er niet bij waren. Dit stuk gaat over wat er verloren gaat als we reageren voor we begrijpen. …meer

Reactie politie op instemming Tweede Kamer met ANMW politie.nl

Het zal weinig mensen zijn ontgaan; gisteren stemde de Tweede Kamer in met nieuwe asielwetten. Het amendement tot strafbaar stellen van illegaliteit is daarbij een ingrijpende toevoeging. Het heeft grote impact op de illegale vreemdelingen die het betreft, de personen of instanties die hen ondersteunen én uitvoeringsorganisaties. Ik zie en hoor dat het ook veel politiemensen bezighoudt. Ze hebben zorgen bij de praktische uitvoerbaarheid en het effect van de wet. Vrezen dat mensen kwetsbaarder worden om dader óf slachtoffer te worden van criminaliteit, doordat zij niet meer terug kunnen vallen op hulpstructuren. En ze voorzien morele dilemma’s; veel collega’s werken bij de politie om kwetsbaren te helpen, niet te vangen. Ook ik maak me zorgen. Voel het ongemak. Als politie staan we voor de waarden van de rechtsstaat. Veiligheid, gelijkwaardigheid, menselijke waardigheid. Iedereen die hulp of bescherming nodig heeft, kan op ons rekenen. Daarbij maken we geen onderscheid; kúnnen we – ook in praktische zin – geen onderscheid maken. Het is het basisprincipe van de Nederlandse politie én van veel politiemensen. Een wet als deze verdient een gedegen consultatie en een uitvoeringstoets, bij de mensen die er écht mee te maken krijgen. Het is daarom goed dat de Raad van State deze wetswijziging gaat toetsen, voor de Eerste Kamer zich erover buigt. …meer

In 2026 stop ik als raadslid Itay Garmy

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2026 stel ik mij niet opnieuw verkiesbaar. Het is geen makkelijk besluit: het raadswerk bracht me waardevolle ervaringen en ontmoetingen, maar vroeg ook veel tijd, energie en veerkracht. Ik kijk met trots terug en ben dankbaar voor iedereen met wie ik mocht samenwerken. In mijn statement deel ik waarom ik dit besluit neem. …meer

Three days of the hardest, most meaningful dialogue I’ve ever been part of. Last weekend I spent three days in Germany together with 8 Israelis and 8 Palestinians, guided by two amazing facilitators and a translator, in a dialogue organized by the School for Peace at Neve Shalom / Wahat al-Salam. We got to know each other, shared painful histories, spoke about differences and similarities, and also found joy in simply being together. We laughed, cried, listened, and showed each other humanity and humility. This was the most difficult dialogue I’ve ever joined. Intense, confronting, and raw. Everyone here was and is personally affected by this conflict. Through sharing our histories and the paths that brought us here, the asymmetry between our two groups became clear — in power, in citizenship, in privileges. Painful to hear, yet necessary to acknowledge, and it gave our conversations more depth and honesty. We spoke not only about stopping the bloodshed in Gaza, but also about how we can practically help people there, how to support human lives in the middle of devastation. I left heavy-hearted, yet also deeply grateful. If we, directly affected, can sit together, then surely those further away from the conflict can also find the courage to meet, to listen, and to talk. As a collective, we will continue this journey and we hope as many people as possible will join us. Change starts here, with people daring to show up and build bridges, even when it feels impossible. ❤️🕊️ …meer

Twee jaar geleden, op 7 oktober, werden meer dan 1.200 mensen in Israël vermoord door Hamas. Honderden werden ontvoerd. Tientallen gegijzelden zijn nog altijd niet thuis. Voor Joden overal ter wereld was die dag een schok die nog steeds voelbaar is. Sindsdien zijn er ook tienduizenden Palestijnen gedood door Israëlisch regeringsbeleid, nog veel meer gewond, miljoenen ontheemd. Gezinnen rouwen, kinderen groeien op in angst en verwoesting. Hun lijden is niet minder echt, niet minder schrijnend. Het is verleidelijk om te kiezen: empathie voor de één, en je ogen sluiten voor de ander. Maar de waarheid is dat beide werkelijkheden naast elkaar bestaan. En precies daar ontstaat eenzaamheid. Omdat het vaak lijkt alsof je moet kiezen. Als je aandacht geeft aan Israëlische slachtoffers, word je verweten dat je het Palestijnse lijden niet ziet. En als je Palestijnse slachtoffers benoemt, word je gezien als vijand van Israël. Terwijl wat ik voel, is dat het allebei waar is. Het leed van onschuldige mensen laat zich niet in kampen verdelen. Op mijn tijdlijn zie ik die scheiding elke dag. De ene helft herdenkt Israëli’s en de gegijzelden. De andere helft rouwt om de duizenden Palestijnen die sindsdien zijn gedood. Het is niet symmetrisch: de schaal van Palestijns leed en Israëlische macht is veel groter. Maar beide vormen van rouw zijn echt, beide verdienen erkenning. Voor de mensen die daar middenin zitten, is het bijna onmogelijk om bruggen te bouwen terwijl ze rouwen, overleven of vechten om veiligheid. Maar voor ons hier, op afstand, zou dat wél makkelijker moeten zijn. Wij hebben de vrijheid om ons niet vast te zetten in hokjes, maar om elkaar te vinden voorbij de tegenstellingen. Vandaag herdenk ik de slachtoffers van 7 oktober, denk ik aan de gegijzelden, en rouw ik om alle slachtoffers sindsdien. Wat ik hoop, is simpel: dat we ruimte blijven maken voor elkaars menselijkheid. En dat het geweld en het lijden eindelijk stoppen. 🕊️🎗️ …meer

Vandaag in Het Parool: een gesprek over mijn besluit om mij niet opnieuw verkiesbaar te stellen, en over hoe het voortdurende debat over Israël en Palestina daarin een rol speelde. Een aantal fragmenten hier; het volledige interview lees je via de link in de comments. …meer

Vandaag zijn de Tweede Kamerverkiezingen 🇳🇱 Als je het nog niet hebt gedaan: ga stemmen. Voor mij gaat stemmen over meedoen. Over samen bepalen welke richting we op willen. Over laten zien dat je om dit land geeft en om de mensen die er wonen. Ik stem omdat ik geloof in een Nederland waar we elkaar de ruimte geven. Waar verschillen geen scheidslijnen hoeven te zijn, maar uitnodigingen om in gesprek te gaan. Waar meningsverschil mag, maar menselijkheid altijd voorop blijft staan. Juist nu is het belangrijk om te stemmen op partijen die onze democratie serieus nemen, die meedoen, luisteren en respect hebben voor de spelregels die ons verbinden. Die onze vrijheid van meningsuiting, de pers en de onafhankelijke rechtspraak beschermen. Ik hoop dat jij stemt op mensen die verbinden. Die bruggen bouwen in plaats van breken. Die niet alleen zeggen wat er mis is, maar ook durven werken aan wat beter kan. Die verder kijken dan hun eigen gelijk, en oog hebben voor elkaar. Neem even dat moment vandaag. Elke stem telt. Ook die van jou. Stem op democratische partijen. Stem op verbinders. En vooral: ga stemmen! …meer

Vandaag staat in Het Parool een artikel over onze zoektocht naar de dertien Amsterdamse raadsleden die in 1940 uit hun functie werden gezet. Lian Heinhuis en ik spraken daarvoor met Daniëlle Sajet, de dochter van Ben Sajet, een van de Joodse raadsleden die destijds uit de raad werd verwijderd. Dat gesprek, in haar woonkamer, maakte opnieuw voelbaar hoe groot het verlies is wanneer een democratie stilvalt. Morgen staan we voor het eerst in de geschiedenis stil bij wat deze mensen is aangedaan. Acht communistische raadsleden werden al in de zomer van 1940 de toegang tot de raad ontzegd. Op 30 november volgden de vijf Joodse raadsleden. Niet omdat ze tekortschoten, maar omdat een antisemitisch en antidemocratisch regime besloot dat mensen als zij niet mochten bestaan in een vrij en open samenleving. Wat mij telkens raakt is niet alleen dat ze verdwenen, maar hoe ze verdwenen: in stilte. Geen protest. Geen debat. Bijna geen enkele collega die hardop uitsprak wat er gebeurde. De pijn zit niet alleen in de daad, maar in het zwijgen eromheen. Als volksvertegenwoordiger voelt dat als een opdracht. Onze democratie is gebouwd op woorden, op het vermogen om te spreken wanneer het moeilijk wordt, om stiltes te doorbreken wanneer zwijgen comfortabeler lijkt. Die verantwoordelijkheid dragen wij vandaag in vrijheid. Een vrijheid die hun in 1940 werd ontnomen. Morgen, precies 85 jaar later, brengen we deze dertien raadsleden symbolisch terug naar de plek waar ze thuishoorden: de raadzaal van hun stad. Met bijdragen van burgemeester,, Daniëlle Sajet,en mijzelf. Dank aanvoor het mooie artikel en aan Daniëlle Sajet voor haar openheid en gastvrijheid. …meer

Sinds 7 oktober 2023 is antisemitisme zichtbaar toegenomen. Als Jood in Amsterdam voel ik me nog steeds veilig, maar die veiligheid staat onder druk. Veilig jezelf kunnen zijn is geen gunst, maar een kerntaak van de overheid. Vorige week debatteerden we in de Amsterdamse gemeenteraad over de aanpak van antisemitisme. Hieronder een deel van mijn bijdrage. De volledige tekst lees je via de link hieronder. Dit plan is een begin, geen eindpunt. …meer

Heftige menstruatie- of overgangsklachten en toch moeten doen alsof je “gewoon” kan werken? Volt en GroenLinks willen dat vrouwen verlof kunnen opnemen bij menstruatie- en overgangsklachten. Want niemand zou zich door pijn heen moeten hoeven werken. Veel vrouwen kunnen door de klachten hun dagelijkse bezigheden niet volledig uitvoeren. Toch durft maar 20% dit te zeggen bij een ziekmelding, omdat vrouwenklachten structureel minder serieus genomen worden. Dat moet anders! Volt en GroenLinks vinden: dit is geen privéprobleem, dit is beleid. Daarom zetten wij ons in voor meer flexibiliteit, meer begrip en minder stigma rondom menstruatie en overgangsklachten. Donderdag stemt de raad over ons voorstel. Tijd om het taboe te doorbreken en deze klachten serieus te nemen! …meer